O strzeżeniu cudzej samotności
„Uważam to za najwyższe zadanie więzi między dwojgiem ludzi: by jedno strzegło samotności drugiego.”
Rilke pisze o miłości i sięga po czasownik „strzec”. Nie „rozumieć”, nie „dzielić” — strzec, tak jak strzeże się granicy, której wcale nie zamierza się przekraczać.
To przeczy przekonaniu, że bliskość polega na znoszeniu wszelkiego dystansu. Rilke proponuje coś trudniejszego i cichszego: dwoje ludzi, z których każde ma w sobie coś, do czego drugie nigdy nie dotrze — i każde uważa tę niedostępną część drugiego za to, co najbardziej warto chronić.