O tym, co widać w robocie

Czytane jako zachęta, to zdanie jest nie do zniesienia — jakby żądało ciepłych uczuć wobec pracy, której się nie wybrało. Gibran mówi coś skromniejszego.

Mówi, że troska nie jest niewidoczna. Widać ją w tym, jak rzecz jest zrobiona, a ktoś, kto kiedyś będzie z niej korzystał, natknie się na nią, nie wiedząc nawet, czyja była. Obojętność też widać, i to dokładnie tak samo.